Preikestolen hike met hond

Onze Preikestolen hike met Arti

Tijdens onze reis door Noorwegen wilden we natuurlijk een aantal mooie wandelingen maken. Een wandeling die eigenlijk meteen op ons lijstje stond, was de hike naar de Preikestolen.

Op 7 september was het zover.

We besloten om 's ochtends rond een uur of acht te beginnen. Dat bleek een goede keuze, want op de heenweg was het heerlijk rustig op de route. Natuurlijk ging onze Friese Stabij Arti met ons mee.

Klaar voor de wandeling

Een goede voorbereiding vonden we bij een wandeling als deze wel belangrijk. Naast voldoende water voor onszelf namen we natuurlijk ook water voor Arti mee. Tijdens wandelingen gebruiken we daarvoor graag onze AquaDog drinkfles.

De AquaDog heeft een inhoud van 533 ml en combineert een waterreservoir met een drinkbak. Door in de fles te knijpen komt het water omhoog, zodat Arti direct uit het drinkgedeelte kan drinken. Drinkt ze niet alles op, dan kun je het overgebleven water weer terug de fles in laten lopen.

Voor ons is dat vooral handig tijdens langere wandelingen: we hoeven geen losse drinkbak mee te nemen en kunnen Arti onderweg eenvoudig water aanbieden.

De wandeling begint

Vanaf de start van de route gaat het pad al behoorlijk omhoog. De Preikestolen ligt hoog boven de Lysefjord en onderweg moeten we ongeveer 500 hoogtemeters overbruggen.

Arti heeft er duidelijk zin in.

Voor haar is er genoeg te ontdekken: nieuwe geuren, rotsen, bos en natuurlijk alle interessante plekken langs het wandelpad. Ze loopt enthousiast voor ons uit terwijl wij langzaam maar zeker de eerste hoogtemeters maken.

Het eerste deel van de route gaat door het bos. Het pad is afwisselend en je merkt al snel dat dit geen gewone wandeling is. Soms lopen we over rotsen, dan weer over een wat vlakker gedeelte en regelmatig gaat het behoorlijk steil omhoog.

De paden zijn over het algemeen goed begaanbaar. Op veel plekken zijn trappen aangelegd met grote rotsblokken. Op de vlakke, moerassige delen loop je over houten bruggen en vlonders. Daardoor hoef je niet voortdurend door natte of modderige stukken te lopen.

Wat een rust

Een van de dingen die ons tijdens deze hike het meest opviel, was de rust.

Op de heenweg kwamen we maar weinig andere wandelaars tegen en zagen we nauwelijks andere honden. Dat was voor ons ideaal. Met Arti is het prettig als je niet voortdurend andere wandelaars of honden hoeft te passeren. Ze kon rustig met ons meelopen en wij konden op ons gemak genieten van de omgeving.

We konden onderweg regelmatig even stoppen wanneer dat nodig was, zonder dat we het gevoel hadden dat we anderen ophielden.

Op de terugweg merkten we duidelijk verschil. Toen kwamen we veel meer mensen en honden tegen. Mocht je liever met wat meer rust wandelen, dan is het dus zeker de moeite waard om vroeg te beginnen.

Steeds verder omhoog

Hoe verder we komen, hoe meer het landschap verandert. Het bos maakt steeds meer plaats voor rotsen en open stukken. De route bestaat uit verschillende soorten terrein en op sommige delen lopen we over stenen trappen.

De klim is goed te doen, maar je merkt wel dat je omhoog gaat. De ongeveer 500 hoogtemeters voel je uiteindelijk behoorlijk in je benen, vooral tijdens de afdaling.

Voor Arti lijkt het allemaal een stuk gemakkelijker te gaan. Zij loopt vrolijk voor ons uit en heeft duidelijk meer oog voor alle geuren en interessante plekken langs het pad dan voor het feit dat we ondertussen flink aan het klimmen zijn.

Dat enthousiasme is tegelijkertijd iets waar je als eigenaar rekening mee moet houden. In het begin vloog Arti fanatiek de paden op en af. Maar je hond weet natuurlijk niet dat er verderop nog een flink aantal kilometers en hoogtemeters wachten.

Probeer daarom de energie van je hond een beetje te doseren. Het is verleidelijk om een enthousiaste hond lekker zijn gang te laten gaan, maar je wilt niet dat ze al haar energie in het eerste deel van de wandeling verbruikt.

Af en toe nemen we een korte pauze. Voor ons om even op adem te komen en voor Arti om wat water te drinken en een snack te krijgen.

Op het eerste deel van de route kwamen we ook verschillende kleine stroompjes tegen waar Arti uit kon drinken. Hoger op de berg liepen we langs en tussen verschillende meertjes. Toch zijn er ook flinke stukken zonder direct beschikbaar water. Het is daarom verstandig om zelf voldoende water voor je hond mee te nemen.

Bijna boven

Langzaam begint het gevoel te komen dat we dichter bij de Preikestolen komen.

De omgeving wordt steeds opener en het landschap om ons heen steeds indrukwekkender. Af en toe stoppen we om foto's te maken en even te genieten van het uitzicht.

De route is officieel een wandeling van gemiddelde moeilijkheidsgraad. Voor ons is hij goed te doen, maar het is zeker geen vlakke wandeling. De combinatie van rotsachtige stukken, ongelijke ondergrond, trappen en steilere passages maakt dat je goed moet blijven opletten.

Voor Arti is vooral de afwisseling leuk en uitdagend. Tegelijkertijd houden we haar goed in de gaten, zeker op de stukken waar de route dichter bij de afgronden komt.

Een enthousiaste hond aan de lijn kan soms ineens een andere richting op willen. Let daarom niet alleen op je hond, maar ook goed op waar je zelf loopt. Sommige stukken zijn rotsachtig en kunnen verraderlijk zijn als je met je aandacht vooral bij je hond bent.

Daar is de Preikestolen

En dan komen we uiteindelijk aan bij waar we voor gekomen zijn.

De Preikestolen.

Voor ons ligt de enorme Lysefjord en ineens zie je pas echt hoe bijzonder de plek is waar je naartoe hebt gewandeld. De rots ligt ongeveer 604 meter boven de fjord en het uitzicht is indrukwekkend.

Na de klim nemen we uitgebreid de tijd om boven te genieten.

Natuurlijk maken we foto's, maar vooral proberen we het uitzicht gewoon even in ons op te nemen. Dit is zo'n plek die op foto's al indrukwekkend is, maar in het echt nog veel groter en indrukwekkender voelt.

En Arti?

Die staat er natuurlijk gewoon bij alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Ze mag natuurlijk ook even mee de indrukwekkende rots op om foto's te maken.

Wel blijven we goed opletten. De Preikestolen is een indrukwekkende plek, maar de hoogte maakt het ook een plek waar je voorzichtig moet zijn. Met een enthousiaste hond wil je absoluut voorkomen dat ze te dicht bij de rand komt.

Preikestolen met een hond

Vooraf waren we vooral benieuwd hoe de Preikestolen hike met een hond zou zijn.

Arti is een actieve Friese Stabij en gewend om te wandelen, maar de Preikestolen is natuurlijk een andere omgeving dan een gewone wandeling in het bos.

Als je hond tijdens een vlakke wandeling van een paar kilometer al snel met de tong op de grond loopt, is het verstandig om jezelf af te vragen of deze hike een goede keuze is. En als je zelf na een paar kilometer zonder hoogteverschil al buiten adem bent, is het misschien ook goed om even na te denken of je deze wandeling wilt maken.

Je moet namelijk niet alleen omhoog.

We zagen onderweg mensen op slippers of sneakers die bij de eerste trappen al flink stonden te hijgen. En dan moet je nog een behoorlijk stuk omhoog én daarna dezelfde route weer naar beneden.

Een beetje voorbereiding kan dus geen kwaad.

Honden zijn toegestaan op de route, maar moeten aangelijnd blijven. Zeker rond de Preikestolen zelf is dat belangrijk vanwege de hoogte en de afgronden.

Voor ons maakte het rustige moment waarop we gingen de wandeling met Arti extra prettig. Ze kon rustig met ons meelopen en we hoefden maar weinig andere honden te passeren.

De terugweg

Na een tijdje op de Preikestolen te hebben genoten van het uitzicht, beginnen we aan de terugweg.

De grootste klim hebben we gehad, maar ondertussen beginnen we onze benen wel te voelen. Ook Arti is zichtbaar vermoeider dan tijdens de heenweg.

Daarom kiezen we voor een rustige en gecontroleerde afdaling. Wanneer we andere honden tegenkomen, gaan we waar mogelijk even aan de kant staan.

We weten dat Arti zelf nooit naar andere honden uithaalt, maar je weet natuurlijk niet hoe een onbekende hond reageert. Zeker wanneer beide honden aan de lijn zitten en de route op sommige plekken wat smal is, vinden wij het prettiger om voldoende afstand te houden.

Voorkomen is tenslotte beter dan genezen.

Tijdens de afdaling merken we opnieuw hoe afwisselend de route is. De stukken die op de heenweg vooral als een klim voelden, zien er nu weer heel anders uit.

Onze ervaring

In totaal waren we ongeveer 3,5 tot 4 uur onderweg.

Voor ons was vooral de combinatie van de wandeling, het landschap en het uitzicht een groot pluspunt. De Preikestolen is natuurlijk een ontzettend bekende plek en juist daarom waren we vooraf benieuwd hoe druk het zou zijn.

Onze ervaring op 7 september was in ieder geval positief. Op de heenweg was het rustig en hadden we alle ruimte om in ons eigen tempo te wandelen. Op de terugweg werd het duidelijk drukker.

Vooral met een hond vonden wij het daarom prettig dat we vroeg waren begonnen.

Zou je de Preikestolen met een hond doen?

Na onze ervaring zouden wij de Preikestolen hike zeker opnieuw met Arti maken.

Het is geen simpele wandeling en je moet rekening houden met de afstand, de hoogtemeters, de ondergrond en de weersomstandigheden. Daarnaast moet je hond gewend zijn aan langere wandelingen en verschillende soorten terrein.

Maar voor een fitte hond die gewend is om langere afstanden te wandelen, vonden wij het een geweldige ervaring.

Onze belangrijkste tip is om vooraf goed naar de omstandigheden te kijken en je wandeling niet te onderschatten. Neem voldoende water mee voor jezelf én voor je hond, houd rekening met het tempo van je hond en probeer de energie onderweg een beetje te verdelen.

En als je de keuze hebt: kies een rustig moment.

Wij begonnen op 7 september in de ochtend en hadden daardoor op de heenweg alle ruimte om samen met Arti van de wandeling te genieten.

De Preikestolen was voor ons uiteindelijk niet alleen een wandeling naar een beroemd uitzichtpunt, maar vooral een mooie ervaring die we samen met Arti hebben beleefd.

En het uitzicht over de Lysefjord? Dat was natuurlijk de perfecte beloning.